anneme mektup

ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
her gün biraz daha süzülmekteyim.
her gece, içinde mermer döşeli,
bir soğuk yatakta büzülmekteyim.

böylece bir lahza kaldığım zaman,
geceyi koynuma aldığım zaman,
gözlerim kapanıp daldığım zaman,
yeniden yollara düzülmekteyim.

son günüm yaklaştı görünesiye,
kalmadı bir adım yol ileriye;
yüzünü görmeden ölürsem diye,
üzülmekteyim ben, üzülmekteyim.

1924

anneme mektup

annem;
seni düşünürken unutuyorum her şeyi,
senle başlıyor tüm güzellikler...
sanki hayatın bütün kötü oyunları siliniveriyor gözümde
seni düşündüğüm anlarda.
" seni nasıl özlüyorum bilemezsin "
diye başlıyor içimde tüm güzel cümlelerim..
" ama sen yoksun " diye nihayet buluyor,
hepsi bir bir dökülürken dilimden...
özlemenin ne demek olduğunu çok iyi anlıyorum bu aralar,
keşke bu kelimenin anlamını
sadece sözlüğe bakarak öğrenseydim
yaşayarak değil !
oysa bir telefon kadar yakınken birbirimize,
arayamamak ne kadar acı öyle değil mi ?
en kuytu köşelerde,
sessizce ve kimseye duyurmadan
usul usul ağlıyor küçük kızın...

sensiz geçen günlere binlerce kez lanet okuyorum bir taraftan
akan her damla gözyaşımda..
bir yandan senin de bu ayrılığa
katlanamadığını bile bile...
bu küçük mektubumu sen asla okumayacaksın anneciğim,
zaten bunun rahatlığıyla yazılmadı mı bunca hüzün,
bilirim bu satırlar üzecektir seni elbet..
oysa gözlerinde gördüğüm ebedi mutluluktur
bütün temennim ilelebet...

kocaeli - 12.01.2005

anneme mektup

ah anam, bu yabanda hoyrat rüzgarlar esti,
güler yüzlü, medeni (!) haramiler yol kesti,
can verirdik uğrunda sevdamız mukaddesti,
bağından koparılan güllerime ağladım...

korkularım büyüyor peşime sal gölgeni,
hüzün yoldaşım oldu, terketti umut beni,
ne olur dualarla yine sen avut beni,
benden uzağa giden yollarıma ağladım...

yapayalnız ölürsün hasta olsan kime ne ?
komşular duvarları aşıp gelemez anne,
nice insanımızın ateş düştü kalbine,
dört bir yana savrulan küllerime ağladım...

burada akla ziyan öyküler yaşanıyor,
geceler kahrolmakta, şafaklar utanıyor,
perdeler yırtıldıkça sokaklar utanıyor,
döndüm kendi içimde hallerime ağladım...

neler yitirdik neler, varamadık farkına
temeline harç olduk, ter akıttık arkına,
zamanla boğuşarak dönsün diye çarkına,
kaptırdığım elime, kollarıma ağladım...

güzel anam, ezandan mahrum olmak ne demek ?
hasret zindanlarında mahkum olmak ne demek ?
diyar diyar gezdirdi bizi bir dilim ekmek...
başını alıp giden yıllarıma ağladım...

anneme mektup

anne yine yalnızlık düştü payıma
zamanından önce koparılan gül gibiyim
zehir katmış cinler sanki çayıma
bir yangından arta kalan kül gibiyim
   yalnızlık benim ebedi dostum
bir sonbaharda gizlice onunla buluştum

bitmedi bir türlü şu gurbet hikayesi
senden ayrılalı bilmem kaç yıl oldu
herkesin yanında uyuyor mübarek annesi
bilemezsin sensiz kaç gece gözlerim doldu

  yalnızlık benim ebedi dostum
sana söyleyeceklerimi hep onunla konuştum

zaman geçmiyor bir türlü anne
toprağa düşmüş gençliğim çırpınıyor
ak düşen saçlarımı aman görme
inan onlar bile seni soruyor
  yalnızlık benim ebedi dostum
beni gurbetin soğuk geceleri vuruyor

beyaz kireçle boyanmış evim
ve seninle oturduğumuz iğdenin altı
hala bekliyor mu soğuttuğum çayım
hala bekliyor mu beni kahvaltı

yalnızlık benim ebedi dostum
başımı tüm belalardan duaların koruyor

zaman geçmiyor bir türlü anne
bir sazıma, bir duvardaki saate bakıyorum
ak düşen saçlarımı aman görme
uçurumdan aşağı sular gibi akıyorum
  
yalnızlık benim ebedi dostum
sensiz içtiğim çaylarımı hep o koyuyor

anne kavuşmanın vakti hala gelmedi mi
rüzgarla sana fısıldadığım sözler
bir akşam üstü kulağına gelmedi mi
bunlar son vakitler sönüyor ocağımdaki közler

yalnızlık benim ebedi dostum
anne ben gidiyorum hayat artık beni kovuyor

adapazarı - 18.07.05