diriliş

bunu ölümden say
bunu uçurumuna ekle gözlerinin
sayki unutulan cinayetin gölgeleridir
yüregindeki cenin
nesi varsa bundan sonrasi
karilmiş kar yiginindan
yagmurla kar kapişir
bahar aci bir sanci kirazidir
nezledir söner son ateşin simyasi
kuzeyindesin tüm sicak iklimlerin
nedense susmuş daglarin öte yani
bu yanda elinden rüyama
süzülen yirtici bir kara kedi
aramiza girdi bir kere
kendini aşirdin ben içinde kaldim
ben kaldim sen suya kandin
şimdi kurak duasindasin
dizlerimin dibinde
suyumu eylülün dibinde unutursun
belki umutmuşsundur
bilinmez nergislerin suyundan
kendini nasil yaratirsan
öyle sattim seni bir yusuf kuyusundan
suçlarin dip uykusundan
çikarttim seni
serseri kalemden
şirinim olsaydin düşte
kedi olmasaydin keşke

diriliş

bekle beni
geleceğim umutlarımla
yine açılacağız dalgalarla
sağlam olacak bu sefer
yelkenler doyacak fırtınaya
bir ben
bir sen
ulaştığımızda kumsala
dalgalar bir başka vuracak sahile
önümüzde deniz
üstümüzde güneş

bekle geleceğim.

diriliş

tutunacak bir dal aramak boşuna
var mı ki tutunacak dal kendinden başka
ne kadar döner bu çark, taşıma sularla
kendinsin yine iç savaşını verecek olan.
her cephede çarpışıp,
er olmayan meydanda
kanlar içinde yığılan.
ey kadın !
bükük dizlerini doğrult
ve başını hep dik tut
kendini doğur kendinden
bir bebek algılamasızlığında bakın etrafa
bak ama görme sakın
ki girmesin gözüne gerçeğin parmağı.
gün diriliş günüdür
diril ve sök köklerini
kemirgen toprağından.
artık ne kök var, ne yeni sürgün
olabildiğine özgürsün !..

diriliş

biri gidiyor biri !
ölmek gibi
saçları saçlarımdan kalkıyor
eti etimden, sanki biri
beni sürükler gibi
üzerimden...

biri gidiyor biri !
göğsümden duman çıkar gibi
doğruldu beline kadar dışarı içimden
sanki lahitinden mumya gibi
biri kalkıyor bedenimden.

diriliş

üzülme bir tanem kanı bozuk günlere geldin diye
madem iz bırakıyor ayağın karda
madem güller gül kokuyorlar hala
ne diye küsersin,
bilmem, ne diye aşka ?

yazısın, yazgısın, sözlüsüsün ustanın
bozukmuş,
ve hatta bozulacakmış daha da dünya
olsun...
gözün de ağlamayı unutmadı ya !

o küçük, o kara,
sabah pencerene konan küçük kuş var ya
fısıldamadı mı sana haberi:
mahşeri bir ordu indi de dağdan,
çizmeleri kanlı iblis'in askerleri
terk etti haneleri
bebeklere mehter okuyor artık
ninnileri bıraktı anneleri
nal sesleri geliyor uzaklardan,
tekbirler getiriyor bir pir-i fani
duyuyor musun ?

pus dağılır birazdan,
şaha kalkar yelesi ışık atlar
gün gelir:  
ismine diriliş denecek olan
ve çatlar gök kubbenin göbeği sonra,
sular uçar, dağ eğilir, yürür orman !  
bir küçük kız belki hala ip atlar
velakin kelepçeye sığmaz artık hayatlar !
neredeyse çağın bile üstüne
diriliş yazacaklar...

ankara - 06.12.2005

diriliş saati

ey bir emre hazırlanan simsiyah gecede
karanlığı emip emip de gebe kalan
ey her depremden sonra biraz daha doğrulan
herkesin
veba girmiş bir şehrin hem halkı
hem seyircisi olduğu bir günde
ey düştüğü yerden kalkmaya hazırlanan ülke.
her damlası bir zafer müjdecisi
bir posta eri gibi
yağmur yüzümüze değince
çıkacağız yola.
çıkacağız yola
hesap günü gelince
yağmur yüzümüze değince
güneş bir mızrak boyu yükselince.

ankara - 1967

dirilişin sesi

bir ses gelir uzaktan
yavaş yavaş belli belirsiz
bir ses gelir bin olur akar
sel sel çığ çığ
yıkılır dağlar düz olur

yumruk yumruk eller
nasırlar balyoz olur

bir ses gelir uzaktan
dirilişin sesi
yıkılır dağlar uçurumlar yüz olur

ben ben olurum ben ter olurum
ben beni bulurum yokluğumda
inci düşer alınlardan gülünür incilere

bir ses gelir uzaktan
gök değildir çöken yer yarılmamıştır
ahtapotun kolları kırılır
akan terler kutsal ırmak olur
ben beni bulurum