martıyı kim öldürttü

bir büyü gibi örtüyor üstünü dünyamın, kederiyle
sevinç nidaları acı dolu haykırışlarla bir sessizliğinde
buzlu camın ardından yaşanan hayatları temize çekiyor
diğerlerini sustururken; kar konuşuyor, kendi diliyle

beylik sevdasını çekip belinden, intihar ediyor bir martı
bembeyaz tualine küfreden kızıl bir darbe yaşamının
" sen ki el değmemiş masumiyetim, en arı tutkum,
hayallere adanmış ömrümün tutankamon mezarı "

" yıllarca iki kişilik yalnızlıklar biriktirdin
en güvendiğin dostun şimdi kanat çırpıyor sonsuzluğa
sense sadece yasını tutuyorsun kimsesiz hasretlerinin:
anlat ey zaman, merhumu nasıl bilirdin ? "

en büyük okyanuslar bile terkediyor insanı ufukta
" incinecek çocuklar kalmadı, diyorum bu kıyıda "
" geçtiğim her ölüm bir parça sarıya çalıyor
tavşan ne kadar kaçabilir ki tilkiden, yolun sonu uçurumsa ? "