son yaprak

bakarsın ki bitmiş gün.
  ne keder kalmış yüreğinde,
  ne müptelanız hüzün.
  bitmiş bütün özlemlerin.
  elvan elvan sarar seni,
  yaşanamamış sevinçlerin
  kara sarnıçlarının debisi.
  işte,
  ağlamaklı bakışlar arasında bitiyor ömrün.

  kaparsın gözlerini ebediyete,
  yasta bütün tasalar.
  seni unutanlar
  şimdi ağlar ardından,
  içinde kalır sevgiler, sırlar.

  kurur göz pınarındaki kaynak.
  bir tas su olur koca denizler.
  işte o an kopar
  hayat ağacından son yaprak.
  bir avuç topraksın şimdi,
  ve kuşlara yuva olan bir mezar.

1979

son yaprakta sen

sarı bir sonbahar yaşıyor kalbim
tüm güzelliği ile
rüzgar, geçmişim arasında dolaşıyor
garip bir fısıltıyla
sararmış yapraklar gibi düşürüyor anılar
bir biri üzerine
her birinde
bir yaşanmışlık, bir veda
her birinde
ben
düşen son yaprakta da
sen

bir gün
bulunduğun şehirde
sonbaharı yaşarken bir tanem
olur da aklına düşersem
tenimi özlerse ellerin
minik bir yaprak al
usulca dokun
dikkat et incinmesin
ben
o yapraktayım

ve bir gün
usulca perdeni havalandırırsa
rüzgar
sakın kapatma camını
bırak girsin odana
dokunsun dudaklarına
saçlarına
minik sarı bir yaprağı
bıraksın yanındaki
yastığa
ve
bir anıyı yaşatsın
hem sana
hem de
bana...