unutmak

önce bir kaç gün geçer
kovalar haftaları
ıstırap içinde geçen her saniye her dakika
bir asır olur sanki, unutanın gönlünde
hatırlamakmış meğer unuttum demek bile
insan unutmazmış meğer gömermiş anıları kalbine
bir meltem rüzgarı eserse
kaldırırmış tozu toprağı
çıkarmış unutulan gömüldüğü yerden
unutmaya çalışma boşuna
yokmuş unutmak yokmuş meğer
görmezsin maziyi ancak
derinlere gömersen eğer.

unutmak

gece gözlüme

gözümden yaş yerine kan damlıyor
ebedi yalnızlığı görünce ufukta
cehennem ateşi sarıyor bedenimi
en son sözler döküldüğünde dudaklarından
gelir ki öyle bir an gönül ferman dinlemez
ölüm bile seni unutturmaya yetmez

unutmak

bir sabah güneş doğmadan
ve gün ağarmadan
bir tur at boş sokaklarda
ve o sabah gün ağarırken
ıslak kaldırımlardaki gecelerimizi hatırla

dön doğan güneşe doğru şöyle bir bak
otur ıslak kaldırım taşına
sonra pişmanlıklarını anımsa
ve hayatın tadına bak

gün ağarırken yavaş yavaş
hiç doğmasın istersin güneş
hiç ağarmasın şafak
sakın ha aklında olmasın beni unutmak

aydın - kasım 2000

unutmak

unut diyorsun ya birtanem
zaman zaman unut, beni diyorsun ya,
kolaymı be, unutmak.
ne kadar kolay söylemesi,
öyle kolay söylüyorsun ki,
al da at der gibi,
eskimiş bir, çorabı atar, gibi.
unutamam be birtanem,
unutamam...
çünku unutmak için sevmedim ki,
unutacak olsam,
sevmezdim ki.
böylesine bağlanmazdım ki,
bu kadar değer vermezdim ki,
unutmak için mi sevdim sanıyosun.
bir sor bana,
sor hele bir,
istiyormusun,
unutmayı de,
unutacakmısın de,
bir sor, hele istiyor muyum
keşke,
keşke,
kolay olsa unutmak
keşke unutabilsem,
ama nafile,
çünkü.
gözyaşımdasın,
damarımdasın,
nefesimsin, suyumsun, içimdesin.
kısaca
herşeyimsin,
işte onun için unutamam,
bitanem

unutmak

unuttuğum zaman döneceksin bana
artık seni hiç beklemediğim zaman.
ümitlerimi öldürdüğünde teker teker,
diriltmek için geleceksin bu sefer
kelimelerim kalmayacak dudaklarımda
küfürler dinlemek isteyeceksin benden
susuz kalacak ihanet isimli çiçeklerin
gözyaşlarımı özleyeceksin yeniden.
biliyorum, hep böyle olur
ya döndüğünde sevilmez artık bırakıp giden
ya da dönmez bir daha gittiği yerlerden...

dönmeni istemediğim zaman döneceksin bana
günahlarında ihanetin bedeli
bir çocuk getirecek haberini hüzünden
bir fedakarlık düşecek dudaklarından
artık seni hiç sevmediğim zaman...

unutmak

kalbim ağlıyor derinden sen bilmiyorsun.
unutmamı istiyorsun ben istemiyorum.
seni seviyorum o yüzden susuyorum.
pişman olacağım belki ısrar etmediğime.
ama bilebilseydim keşke hislerini.
artık güvenmiyorum gözlerime.

unutmak

unutmak istiyorum seni,
hiç yaşamamış gibi gözlerini.
unutmak istiyorum seni,
hiç görmemiş gibi gamzelerini.

istanbul - 19.09.2004

unutmak

sen miydin " o kara saplı bıçak "
ben miyim yüreğinden vurulan şair.
kanla mı yazılır bütün destanlar
ve niçin kapkaradır
umutsuzdur sevdalar
hem bütün dünyada
sade sevda mı var
işte karşımda duruyor
kara-kızıl akşamıyla
daha güneş ışımadan başladığım gün
tek başına oturmak üzreyim soframa
akşamdan daha kızıl şarabıma
hüznü katık ettiğim
kuru-yanık ekmeğimden utanarak.
...
birden bir gürültü kopuyor fikrimde
loş karanlık sokaklar
koşuşan-bağrışan adamlar
korkunun ve telaşın ürküntüsünden
ağlaşan çocuklar
hasrete yol almak üzre bir tren
umutlar, gülüşler, el sallayışlar...
gözlerim seni aradı bir dem
sahi yoktun; neden ?
hay allah..sen öldüydün be !
dalgınlık işte
unutuvermişim birden.

unutmak

bir zamanlar,
sevdalanip da,
vaz geçemedigin degerleri
ezraile bir selam verip,
sessiz, sedasiz, törensiz
ardindan agitlar yakmadan
arka bahçene gömüp de
kurtuldugunu sandigin,
ama
zaman zaman hortlayarak
benligine bir balyoz gibi inen
ve
yüregine
o garip aciyi yaşatan
kasirganin adi
unutmak
ya da
unutulmak...

unutmak

unutmak istiyorum seni.
seninle birlikte bildiğim her şeyi.
mutluluğu seninle bildim.
unutmak adına onu da sildim
gündüzde sen vardın.
artık hep gecelerde kaldım
yazılara seni kattım.
bütün kalemleri kırıp attım
kalbimdedir inan yerin.
elimde olsa onu da sökerim
yeter ki unutayım
unutmak için hayatımı veririm.
denedim başaramadım.
varoldum ama aslında yaşamadım
unuttum sandım.
ama yarın yine aklımdaydın.
her şey unutulur dediler inandım.
lakin yalanmış yine aldandım
seni hatırlatan her şeyi yaktım.
umudu içimden silip attım
elbet bir gün unuturum dedim.
o günü beklerken yılları bitirdim
ve yine unuttum sandım.
ama yarın yine aklımdaydın.

unutmak

unutmak tükenmekse
ve tükenmek'azalmak',
o halde ben'çoğalıyorum'!

unutmak

seni sevmiyorum diyebilmek isterdim
isterdim seni unutmak
gece rüyalarımda sensiz yatmak
kalkınca ilk seni düşünmemek
okula gittiğimde seni hiç görmemek
düşünmemek bir ömür boyunca
ama sen varın hep yanımda
kansın dolaşan damarlarımda
neden hep aklımdasın hep aklımda
yoruldum artık
bırak beni kendi karanlığımda

unutmak

bu kaçıncı ölüm fermanı hakkımda
kaçıncı pejmürde gözyaşları döktüğüm uğrunda
ve kaçıncı gece ağlayarak uyuyamadığım saniyeler,
ama sen anlayamazsın !
bu sadece umudun gözlerine düşmüş, yaşlarla bürünmüş hatıraların dumanı
işte sen, hayalet gülüşler içinde bir kaldırım arkadaşı
işte ben, yakamoz sarhoşu bir hüzün kemancısı.
aşk nedir ki ?
harfler bir araya gelerek aşkı anlatabilir mi ki ?
sen ! bana unutmayı anlatabilir misin ki ?
terkedilmiş hayal mezarlığı sokaklar yüreğimde
her gece ölü kokusu sinmiş kaldırımlar eskittiğim,
işte ben bir serseri, dilenci, sarhoş,
hiçliğin varlığını yaktığım aşk külleri
ben ! paramparça hayalleri kırık dökük satırlara dizen bir kelime avcısı
işte sen !
yatağımdaki hırsız her gece rüyalarımı çalan,
sen bir acı, ateş, mehtap ve deniz.
ben herkes gibi hiç kimse
herkes gibi hiçbirşey yaşamışlığın
hiç gibi uluortada kalan bir yetim.
telgrafın tellerine kuşlar konmaz,
deli ayrılık konar artık
kar yağınca şehre, başka kollar ısıtır seni.
sen misin o taşımaya mahkum olduğum yük ?
sen misin o günüme doğan güneşi çalıp kaçan sürtük ?
ben ! ölü kokusu, hiçliğin varlığı, hüzün kemancısı
ben ! çıkmaz sokak
sen sadece bir korkak !
bana unutmayı anlatabilir misin ki ?

06.07.2002

unutmak günahtır seni

bütün mısralarım sen olmuşken...
gelincik tarlasındaki toprak gözyaşına sevdalanmışken
gökyüzündeki yıldızlar yitirilmiş kalp tortularıyla bezenmişken
ve şarkılar şiirlerden çalınmışken... yaşamak da neyin nesi ?

bazen ben yokken
kendisiz kalmışken / bu beden
sensiz çoğalmışken
harflerle oyun oynardım... sonra gülerdim güllere

sensiz hangi an tutuklayabilir ki çaresizliğimi !
sırf şiir yazmak için karaladım defterimi
elimde saz telinden yapılma bir kalem yazıyorum kendimi
evet !
hayır !
ve bitti... unutmak günahtır seni !

unutmak istemiyor

kaderimmiş benim sevilmeden sevmek.
umutsuzca gezip her gün ağlamak.
içimde bir yangın ile yatıp kalkmak.
çekilir çile değil böyle yaşamak.

gece mi ? gündüz mü ? farkında olmadan.
bir ruh misali dolanıp durmaktan.
kendimi kandırıp mutluymuş gibi davranmaktan.
bıktım acı dolu günler yaşamaktan.

sanki alnımda silinmez bir leke.
durmadan kovalar durur beni.
harcanır ömrüm bir vefasız uğruna.
kalbim söz dinlemiyor unutmak istemiyor...

almanya - 04.08.2005

unutmak istiyorum

getir be meyhaneci doldur içkimi
bu akşam kendimi dağıtmak istiyorum
kalbimi çürüten ince sızıyı
bu akşam içip unutmak istiyorum.

kadeh kadeh götüreyim meyleri
mutsuz umutsuz geçen ayları
unutmak istediğim bütün şeyleri
bu akşam içip unutmak istiyorum.

işte be meyhaneci kanıyor içim
şu deli gönlüme yetmiyor gücüm
barında ne kadar varsa içkin
bu akşam içip unutmak istiyorum.

01.03.2006

unutmak istiyorum

unutmak istiyorum seni
o güzel yüzünü
tuttuğum o sıcak ellerini
bana söylediğin bütün yalanlarını

unutmak istiyorum seni
sana yazdığım şiirleri, mektupları
seninle kurduğumuz hayalleri
tuttuğumuz dilekleri
unutmak istiyorum

unutmak kolay değil

gene olmadı
seni unutamadım.

halbuki söz vermiştim,
seni unutacağım diye
şunu sende unutma ki,
unutmak kolay değil...

her şarkı dinlediğim vakit seni unutmak
ve hatırlamak,
şarkıların sana bestelendiğini sanmak,
istesem de unutmak istemeyerek,
ağlamak, ağlamak isteyerekte ağlamak,
ağlamak, istemeyerek unutmak...

unutmak kolay değil...

bostancı - aralık 2006

unutmak mı

bugün daha gamlı daha ağır eskisinden
gözler görmez, kulaklar sağır eskisinden
şimdi daha da çok bağır eskisinden
unutmak mı seni, asla cananım.

sözlerin vursa da gönlümüzden
yaşlar dökülse de gözümüzden
bizler ki dönmeyiz sözümüzden
unutmak mı seni, asla cananım.

yalnızlık bitecek gelecek vuslat
şaha kalkacak artık küheylan ve at
sen ayrılığa bir de ölüm kat
unutmak mı seni, asla cananım.

artık bizim limanımızda gemiler
bahçemizde kokacak yaseminler
bitsin artık bu ahlar eninler
unutmak mı seni, asla cananım...

bir umuttur ki rengi pembedir
bir aşk ki sanki canan tendedir
bir dert ki dermanı sendedir
unutmak mı seni, asla cananım...

unutmak mümkün mü

gönülde, yürekte, özde dururken
canımda, ruhumda, özde dururken
yazıda, şiirde, sözde dururken
unutmak mümkün mü bir tanem seni ?

ezelden ebede bütün zamanda
zerreden kürreye bütün mekanda
sen varsın hisde, akılda, izanda
unutmak mümkün mü bir tanem seni ?

güzel gözlerin aklıma düşünce
hasretinden ağlarken ben her gece
rüyalarda bile seni görünce
unutmak mümkün mü bir tanem seni ?

hicranın derdini hergün çekerken
günleri günlere katıp eklerken
seveceğin ümidiyle beklerken
unutmak mümkün mü bir tanem seni ?

unutmak zor

unutmak sevmek kadar zor değilmiş
kalbimize hapis edilmiş
ben meğer onu çok sevmiş
fakat unutamamışım

yeryüzünde tek olan şey sensin
fakat unutlması zor kara perdesin
sen kalbimin bir tanesi
hayatımın en güzel insanısın

16.12.2006

unutmaktan korkuyorum

hayalindi beni sana bağlayan
hayalindi hep seni hatırlatan
çok şey var şimdi, beni korkutan
korkuyorum hayalini unutmaktan.